Glamping Höga Kusten

Blog

Blog

The Nordic Mamma, de kracht van stilte

Door het verduisterende rolgordijnen schijnt een straal licht, mijn ogen knipperen langzaam open. Ik strek mij uit zo ver ik kan, de botten en spieren in mijn lichaam kraken en zijn stram. Zo wat heb ik geslapen. Nieuwsgierig kijk ik op mijn wekker. Wat…..!? Het is half 5 in de ochtend, waar komt dat licht vandaan? Nieuwsgierig kijk ik uit het raam en begin te tellen 29 lampen zijn aan in mijn gezichtsveld. Waarvoor? Het is nacht en bij ons is het altijd roet zwart, op de 2 stallampen na, of wat noorderlicht.

Moe van de lange reis was ik vrijdag avond vroeg in slaap gevallen op mijn logeer adres in Skåne, zo moe dat mij de buitenverlichting niet eens opviel.

Even terug in de week, een redelijk rustige week.

Er was veel sneeuw pret, Tonaco heeft de slee weer voortgetrokken en Yara dacht dat ze al kon snowboarden bij ons van de heuvel. Al snel draaide het weer om en heeft het veel geregend en kwam de bekende november ijsbaan weer goed in zicht.

Buiten kan je weinig doen als de motorzaag bij de reparateur ligt, en de grond zo hard is als steen.

Deze periode staat ook wel bekend als terugtrekken in je winter hol. En dat heeft een mens nodig!

Rust heeft ons lichaam nodig, om te resetten van de hele dag aan staan. Tegenwoordig met social media en onze telefoons altijd in de hand is het moeilijk om uit te gaan. Echter denk ook eens al die mensen om je heen dagelijks, alle prikkels die je constant aan houden. Om over van alles na te denken. Jaaaa….., vaak te laat zegt ons lichaam nee ik werk niet meer en ben je opgebrand. Op, uit, niks functioneert meer, alleen, slapen en huilen. Zoeken in je hoofd naar oplossingen. Angst komt onbewust opduiken en de wil om door te gaan wordt sterker. Na de kortsluiting in je lichaam komt er een periode van stilte. Angst dat de controle wegvalt over ongeveer alles.

Vorig jaar rond deze tijd was dat bij mij het geval, totale kortsluiting uitgebrand en een wrak was ik. Jaren lang ben ik niet in winterslaap geweest, ik wist er het bestaan niet van. Je gaat toch altijd door, wat er ook gebeurd we gaan door. Bij stress periode boeken we een dagje sauna. Daarna ga je in dubbele vaart weer vooruit. Ja zo ging dat in Nederland.

Hier in het noorden gaat iedereen ongeveer met winterslaap, buiten kan je niks meer doen. De koeien staan op stal en het is tijd om tot rust te komen op te laden voor een volgend voorjaar en de korte intensieve zomers. Het is een ritme wat diep geworteld zit. Iedereen is moe het is vroeg donker en er ligt niet constant sneeuw. Kerst laat nog lang op zich wachten, dus wat doe je? Rusten…..wel gewoon werken maar daarbuiten rusten. Zo is dat bij ons nu ook. Ik merk nu pas hoeveel je buiten werkt in de andere seizoenen. Straks met de sneeuw ontwaken wij weer meer buiten.

Donderdag, in de ochtend ziet het er heel grijs uit buiten, donker en het is rond nul graden buiten, ik loop zenuwachtig door ons huisje. Waarvoor?

Sterre gaat met haar klas in de trein naar Stockholm, en is vrijdag uitgenodigd in de SVT studio om bij het jeugd journaal aanwezig te zijn. Een unieke kans van deze kleine school om af te reizen naar de super grote stad. Vrijdag avond laat komt ze weer thuis. Hieronder de link:

https://www.svtplay.se/video/23384542/lilla-aktuellt-skola/lilla-aktuellt-skola-22-nov-10-00?start=auto

Thuis ben ik de laatste was aan het opruimen. En hebben wij nog een interessant gesprek met een inspirerend persoon. Ik voel dat ik mijzelf in de weg loop. Ben gewoon zenuwachtig voor die lange treinreis….. in mijn hoofd heb ik dan een gevecht met;” ik noem ze angst en wil”. Ze zijn geen goede vrienden, en vechten in mijn hoofd over hoe ik mij voel. Simpel gezegd spannend leuk, twijfel of het goed gaat (is angst).

Tijd voor een wandeling stilte om mij heen, het even zijn in het heden. Toegeven aan de angst. Je eigen angst is je grootste vijand, sluit vrede met mijn wil en laat het los. Al kijkend over een stil meer voel ik deze zelfde stilte mij als een warme deken over mij heen vallen. De rust hier, mijn herfst rust. De rest van de middag lig ik op de bank uit te rusten voor de reis. En zorg ik dat alles geregeld is voor iedereen hier. Man, meiden, beesten.

Donderdag avond, Yara en Marco brengen mij naar Kramfors station. De weg is spekglad en angst dat we gaan glijden is aanwezig. Ja zelfs met spijkerbanden kan je glijden nu! De trein komt snel. Een laatste kus een doei doei zwaai zwaai, loop ik snel verder over het perron op zoek naar mijn juiste trein deel. Een aller aardige conducteur roept Nicole Broekema! Ja dat ben ik, roep ik terug. Wij stappen beide tegelijk in en moeten nog een end naar voren lopen. De trein is te lang en paste niet op het perron. Deze aardige meneer wees mij de coupe waarin ik een bed geboekt heb. De deur gaat open en hij wijst naar boven, daarna zegt hij slaap lekker. Ik voelde mij even een klein meisje die naar bed gebracht wordt, en dat pappa dan zegt slaap lekker. Het ontroerde mij. Wat onbenullig kroop ik via de ladder omhoog naar mijn bed. Zwetend plof ik neer en stoot tegelijk mijn hoofd aan het dak. Fuck!! wat klein donker scheld scheld…een klein lampje was aan verder was het donker en al schuddend en schokkend gingen wij vooruit. Ja…… zucht nu hang ik hier in mijn eigen zooi en moet de weg even stil zoeken. De ander bedden in de coupe zijn namelijk gevuld met vijf slapende vreemde vrouwen. Knullig trek ik mijn schoenen uit en zet ze op een rek bij de trap. Daarna mijn jas, vest, en muts. Het kussen is heel klein en maak dit groter door gebruik van mijn jas, vest en muts. De tassen staan bij mijn voeten. Een deken en laken liggen keurig super schoon op mij te wachten. Na wat rommelen om uiteindelijk ook de tassen weer te verplaatsen op een rek lig ik. Stilte omarmd mij, het liedje van Guus Meeuwis gaat daar mijn hoofd krekkedeng krekkedeng oehoe……een bijzonder ervaring. Een donkere coupe geen zicht op buiten omdat het gordijn dicht is, deel je met vijf vreemde vrouwen, die je bijna niet ziet. Langzaam val ik toch in slaap.

De aankomst op Stockholm centraal was inderdaad een beetje spannend, echter de vraag die ik wilde stellen aan een vreemde werd ook aan mij gevraagd. Even later zie ik perron nummer en het trein nummer op de borden. Perron elf daar moet ik even wachten. De tassen zet ik op de grond, de drukte om mij heen is een komen en gaan spektakel. Ik focus mij en zie een muis eenzaam over de treinrails heen lopen. Stiekem lach ik en bedenk ik een heel verhaal over een muis en z’n familie die wonen op Stockholm centraal. Mijn fantasie slaat toe en heb hierover plezier. Met een lach stap ik met meer vertrouwen op de volgende trein. Op naar Lund! Dit is een lange reis, echter ik zit heerlijk op een goede stoel heb stroom dicht bij om mijn telefoon op te laden. En na heerlijk wat dagdromen vliegt de tijd. Om tien uur zit ik klaar voor de live uitzending met Sterre in het jeugd journaal. Een interessante uitzending en superleuk dat de kids van Kalknäs school daar aanwezig zijn! Een trotse moeder zit in de trein met een glimlach van oor tot oor. De rust van reizen geeft ook veel energie. Ik voel dat ik ernaar uitkijk om een lange wandeling te maken straks. Nog een keer overstappen in Lund de laatste simpele trein naar Tomelilla. De Nordic Mamma verbaast zich over de drukte hier, zelfs in een klein dorp is het meer Nederland dan Zweden denk ik. Vol goede moed begin ik mij laatste reis te voet naar school, het is goed te lopen tien minuten en een beetje meer ongeveer. Yes, gehaald dacht ik, nu inchecken en avonturen. Leuk, leuk, leuk!

Wachtend bij de receptie komt er een keurige dame naar mij toe, jij moet Nicole zijn? Ja antwoord ik dat klopt. Ik versta haar wat moeilijk, en zij mij en samen moeten wij daar om lachen. In de rondleiding wordt alles duidelijk uitgelegd en ben ik blij dat ik op mijn kamer ben. Ik plof neer, geen mamma mamma, nicole nee even niks. Het is begin van de middag en ik besluit mijn tassen hier te laten en er even op uit te gaan. Buitenlucht opsnuiven, boodschapjes doen om hier het weekend door te komen. Bij terug komst stel ik mij op aan het bureau. Een groot werk bureau met een simpele stoel. Perfect om mijn deel van de laatste opdracht te schrijven. Om vijf uur besluit ik mijn magnetron maaltijd 6 minuten in de high tech micro te zetten. Even later zit ik met wat studenten en twee huismeesters aan tafel te eten. Mijn koffie drink ik op mijn kamer en besluit een Netflix avond te hebben. Deze duurde niet lang, al snel was het licht uit en sliep ik heerlijk.

Het thuisfront is druk in de voorbereidingen met kerst, ik krijg een echt kerstmannen gevoel bij het zien van de vele foto’s. Wat mis ik ze dan, de krach van stilte neemt het gemis over. Mamma is hier, dichter bij Holland dan haar familie in Norrland.

Volgende week schrijf ik meer over mijn verblijf hier, en hoe ik leerde op het ritme van Pippi Langkous songs reanimatie toe te passen.

Voor nu, geen beesten voeren, meiden geen slaap lekker knuffel brengen, nee niks.

Oftewel de kracht van stilte ervaren…

The Nordic mamma (Het kan vriezen het kan dooien)

De open haard is volop aan. Een groot knisperend vuur houdt de knusse woonkamer lekker warm. Alle gordijnen zijn dicht behalve die naar de weg toe. Wanneer wij in het weekend een kopje koffie in bed drinken en mijn vorige blog publiceren sneeuwt het heel hard. Wij wonen in een klein typisch Zweeds rood huisje. Een oud huisje waarin niets recht is en waar ook nog wel het een en ander aan moet gebeuren. Het is nu lekker warm, en knus. De woonkamer bouwen wij elke avond om tot slaapkamer en in de weekenden drinken wij de eerste koffie op bed en genieten volop van het feit dat wij een knus klein kneuterig huisje hebben. Soms kruipen de meiden er ook bij en als het heel regenachtig weer is kijken wij na het voeren van de beesten met z’n allen een film op bed. Lekker warm knus onder het donzen dekbed op de slaapbank voor de open haard.

In deze periode kan het weer alle kanten opgaan, zo ook afgelopen weekend. Een prachtige sneeuwdeken was geland in onze omgeving Boteå. Zondag gaan wij samen met het Belgische gezin wat hier sinds Augustus woont er op uit. De wildernis in, onderweg kwamen wij de eerste rendieren tegen. Helaas was Kate mij te snel en sprong uit de auto met de riem achter haar aan, en ging tekeer als een ware grote ervaren jacht hond. Feit weg rendieren, net geen goede foto’s kunnen maken.

De kinderen van het Belgische gezin maken de eerste pasjes op het gladde ijs. Heel voorzichtig en dan toch boem, auw dat is hard opstaan en weer verder gaan. De ouders begeleiden de kindjes met alle liefde en al snel staan wij als volwassenen te bibberen van de kou en de frisse wind die er staat. De kinderen hebben nergens last van behalve snottebellen die de neus uitrennen. Samen rollen kruipen glijden de kinderen met veel plezier door de sneeuw en over het ijs. Verderop maken wij een warm vuurtje en drinken wij met z’n allen. Daarbij eten wij veel koekjes. Als afsluiting spelen de kinderen nog even in de speeltuin en ruimen wij samen alles op.

Maandag begin van de week,

Op school gaat mijn werk als schoonmaker goed. Het absoluut geen droombaan en zeker ook heel saai en eentonig. Nu werk ik hier al drie jaar en dat geeft vertrouwen en zekerheid. Kalknäs, zo heet de school. Het is een kleine school waar nu ongeveer 41 leerlingen op zitten. Op maandag avond had ik een vergadering, de rector die er maar 1 soms 2 keer per week is op school, verteld veel over de leerstructuren die ze volgen en wat hun nieuwe doelen hierin. Met een luisterend oor, kriebelt er ook veel onrust in mij. Nicole houd je mond zit op je handen en blijf rustig denk ik. En dan komt de vraag. Zijn er nog vragen? JA! Ik probeer op een z’n Zweeds mogelijke manier mijn communicatie aan te zetten, en vraag; Je hebt net heel veel positieve doelen verteld, echter mis ik het stukje RESPECT. Ik haal adem en ga verder. Er is veel onrust op school en kinderen lopen respectloos leraren uit te dagen. Het is duidelijk te zien dat de leraren het erg moeilijk hiermee hebben. Kunnen deze leraren extra hulp krijgen? Hoe is daarvoor een strategie opgesteld? Daarna volg een antwoord van een lange periode van woorden. Helaas geen duidelijk antwoord. Mijn gedachten gaan; ja het kan vriezen het kan dooien, echter als het glad is ga je op je bek. Soms heel vaak gebeuren er van die dingen in het leven waar je geen grip op krijgt, het is zoals het is. Echter ik moet er voor zorgen dat mijn kinderen daar juist mee om gaan.

Dinsdag het weer is buiten heel grijs, sober en ja energieloos. Mijn chef belt; Nicole kan ik zo komen voor het voortgangsgesprek? Ja, natuurlijk ik ben er met een uurtje. Wij zitten in de fika kamer. (De koffie kamer voor de leraren) en beginnen wat lastig in het gesprek. Het feit is, als schoonmaker ben ik niet echt gemotiveerd. En dan begint het voor de toekomst. Er komt op woensdag een nieuwe uitdaging ik kan daar nog niet veel over vertellen dat komt later. Het komt later ook over mijn nieuwste uitdaging Back to school! Vol energie kan ik vertellen dat ik weer in de schoolbanken zit en de studie Eco toerisme voor bedrijven erg interessant en super leuk vind. Daar ligt onze toekomst. Een duurzaam eco toeristen project waarin wij mens en natuur dichter bij elkaar willen brengen. De buurt hierin betrekken, voor een ieder die hierin geïnteresseerd is. Puur vanuit het diepste in mijn hart wil ik mij zo graag inzetten om in de toekomst ook mogelijkheden te creëren op het hoge noordelijke platteland. Hierin kan ik niet alles veranderen, wel een voorbeeld zijn en inspiratie geven dat er meer wegen zijn dan de bekende wegen.

Mijn chef schrijft alles op en ik vertel hem dat ik op dit moment heel erg blij ben met de mogelijkheid dat ik hier kan schoonmaken, het heeft mij zoveel geleerd. Hoe werkt het Zweedse basis onderwijs, hoe gaan kinderen om met elkaar, met de leraren, met de ouders. Een stukje cultuur leer en natuurlijk niet te vergeten de Zweedse taal! Wat leer ik toch ongelooflijk veel van die kids!

Afgelopen vrijdag hadden wij thuis een bespreking met mensen die ons wellicht in de toekomst verder kunne helpen met de ontwikkeling van Fields Sweden. Wij beginnen met een ronde over het terrein, daarna volgt er een fika bespreking. (Koffie drinken met wat lekkers en tegelijkertijd vergader je over je passie je doelen, en natuurlijk de vele ideeën) Een ware energie storm komt los en de focus is toch wel een groot ding. Er komt snel een vervolg afspraak en ik spring direct achter de computer.

De hele week zijn wij al bezig met de Winterwonderland weken. De mooiste winter periode is maart! De maand waarin het langer licht is, kans is op het noorderlicht, en vaak de perfecte condities met het weer voor alle buiten activiteiten.

Er komt een andere tipi iets kleiner knusser en warmer voor de winter, wel met heerlijke warme bedden en ruimte om wat spulletjes op te bergen. Deze tipi komt op de magische plek achterin het bos te staan, waar normaal de zomer tipi ook staat. Wij bieden elke dag ontbijt aan en drie keer avond eten gezellig bij ons in de knusse keuken. Verder zijn er los diverse activiteiten te boeken. Enkele activiteiten zijn; Sneeuw wandelen met speciale sneeuwschoenen, ijsvissen, sneeuwscooter rijden, met de spark op pad. (een speciale slede waarmee je al steppend een tocht kan maken.) honden slee tochten, skiën, langlaufen, een dag of avond in de spa. Alles is persoonlijk samen te stellen, geef uw wensen door en wij regelen alles. Ook een bezoek aan de prachtige Hoge kusten staat op het to do lijstje. Omdat iedereen anders is en andere behoefte heeft vinden wij het super leuk om samen een vakantie samen te stellen die onvergetelijk is! Het is zelfs mogelijk om direct foto’s bij ons uit te printen, of een vakantie film te laten maken. Fields Sweden, velden vol mogelijkheden.

De reis hiernaartoe is niet ingewikkeld en duur, u vliegt in twee uurtjes van Amsterdam naar Arlanda Stockholm. Vanuit daar zijn er drie mogelijkheden verder met de huur auto (ongeveer 467 km ongeveer 5 uur rijden)

Verder met het vliegtuig naar Sundsvall of Kramfors Hoge kusten AirPort. vanaf daar met een huurauto naar ons toe vanaf Sundsvall is dat 1,5 uur en vanaf Kramfors is dat 20 minuten. In overleg kunnen wij u ook ophalen.

De laatste en meest gebruikte mogelijkheid is vanaf Arlanda Stockholm de trein. Via SJ boek je snel en makkelijk trein tickets, ze hebben ook een handige app. Je stoel kan je reserveren en er is stroom voor je telefoon en internet. Wij kunnen gasten ophalen vanaf het station Sundsvall of Kramfors. ook is het mogelijk om daar een huurauto te huren. Hierin hebben wij echter nog geen ervaring.

Volgende week ga ik op reis helemaal naar Skåne het zuidelijkste puntje van Zweden. De reis gaat met de trein en ik verblijf op school. De Nordic Mamma gaat terug in de schoolbanken voor een weekend, verder gaat alles via de computer.

Het kan vriezen het kan dooien, spannend hoe het weer zich houd, en hoe wij daarmee omgaan. Voor nu stroomt de energie zelfs op de grijze dagen. Het voelt goed achter de computer de verhalen te delen en mij verder te ontwikkelen in een vak waarin ons hart versmolten is. Deze winterwonderland plek delen, de mens en natuur samen brengen. Het Winters Zweedse plattelands leven in het noorden…..

Hieronder een winterimpressie hoe het vorig jaar was, veel kijk plezier!

– A way of life –

Liefs Nicole

The Nordic Mamma (de normale week)

De gewone week begint weer, na het avontuur in Nederland hunkert iedereen weer naar het normale ritme. Deze week zijn wij begonnen met de lijst dat komt na Nederland wel. Een week met bijzonder ontmoetingen en bouwwerken.

Door stilte omgeven, loop ik de laatste ronde met Kate. Altijd een rondje tipi tent en dan via de achterkant zo langs de grote velden terug naar huis. Een kleine koplamp op mijn voorhoofd. De lamp geeft bijna geen licht meer. De batterij moet vervangen worden. En ik die juist elke keer vergeet als we boodschappen gaan doen. Het is muis stil, en achter in het bos vind ik het alleen eerlijk toch ook altijd wel een beetje spannend, al zingend en kletsend met niemand loop ik zo de avond ronde. De laatste hoek om langs het kleine bosje, wij zijn bijna thuis. Ineens hoor ik een zoeffffff en in dat ritme draait mijn hoofd mee. Hej! Hallo begin ik. Wat ben je mooi, ongelooflijk en ook groot. En je ogen kijken mij wel heel indringend aan. Ik bewonder je en ben blij dat ik zo even met je kan praten. Het is stil…..zoeffffff een tak verder zit hij, ik loop door kippenvel vanuit mijn kleine teen tot aan mijn kruin op mijn hoofd. Een gevoel van een warme knuffel die zo intens is dat je er een behoorlijke tijd van slag van bent.

Thuis zoek ik het op in het boekje Djurens Språk.

De Uil wat vertelde hij mij, zo zonder woorden? Maak gebruik van je wijsheid, mijn geschenk aan jou is om je eigen wijsheid en traditie door te geven.

Verspreid je wijsheid en traditie verder door bijvoorbeeld te schrijven of te spreken.

Een bijzondere ontmoeting met een doeltreffende boodschap, vanuit mijn passie het delen van onze avonturen

Een terug blik op afgelopen week.

Het weekend was volledig vol gepland, vrijdag Carolien op de trein gezet naar Stockholm. Na een paar heerlijke dagen nog samen ga ik haar wel weer ontzettend missen. Het blijft bijzonder als ze hier in ons geliefde Zweden verblijft. Onze eerste ontmoeting was op haar bijzondere droomreis, die een levensles werd en later prachtig vertaald is in het boek:

Op zoek naar niets. Dit boek gaat over haar reis door Zweden met haar geliefde man en paard. Na hun bezoek bij ons is er een mooie vriendschap ontstaan. Ik waardeer je zo om wie je bent en hoe jullie alles zo geweldig mooi aanpakken in Nederland. Een inspiratie voor vele!

Zaterdag zouden wij op de handwerk markt in ons dorp de fika verkoop houden (lees de koffie en thee met iets lekkers). Georganiseerd door de drie meiden uit de laatste klas van de basisschool. Daaronder vallen Sterre en haar 2 klasgenoten. In de avond is er een groot Halloween feest voor de kids georganiseerd door de theater groep waar ik bij zit. Zondag zouden wij de Tipi gaan opruimen. Druk druk druk!!!

Boem bats gatver, een start van een waar Halloween feest op de W.C. Oooo ik zal niet in detail treden, maar ik heb mij in jaren niet zo slecht gevoeld. Boem daar ligt de Nordic mamma op de grond met haar hoofd net over de drempel van de badkamer, Flauw gevallen. Daarna lig ik de hele Zaterdag op bed. Leeg, koppijn, moe, verward, schuldig, alles gaat aan mij voorbij. Deze Nordic Mamma is even out of order. Na veel thee met Undrom Honing, en 4 droge boterhammen, heb ik heerlijk geslapen en was ik er zondag weer. Iets wat met een beperkt energie niveau takelde ik mij uit bed en weer op de benen. Een ronde met Kate deed mijn lichaam goed. Oké Marco plan: tipi tent moet weg vandaag.

De slagboom is dicht voor deze periode, een oude boom is door wind omvergeblazen en ligt nu als een ware slagboom voor de ingang naar de Tipi. Wij beginnen alles leeg te halen, niet heel veel meer want het meeste hebben wij voor dat wij naar Nederland gingen gedaan. Brrrr het is best fris rond de -10, echt de winter klopt aan. In mijn dikke kleren, veeg ik de tent en breken wij deze zorgvuldig af. Het is een bevroren tent die loodzwaar is. Gelukkig mag hij drogen in de grote warme schuur bij Tomas en Jeanette.

Wie niet sterk is moet slim zijn, zo hebben wij de plastic hoes van de hottub gebruikt om de tent te verplaatsen naar de auto. Al schuivend over de ijzige bodem die dik bedekt is met een meerdaagse IJssel laag. De fundering voor de sneeuw die ieder moment kan komen.

Alles staat nu binnen en is opgeruimd. In Maart willen wij de tent weer opzetten voor een winterse beleving. Lees je nu mijn verhaaltjes en denk je goh dat is misschien ook wel iets voor mij of voor iemand die ik ken z’n winterse beleving in een Tipi tent. Neem gerust contact met ons op voor de vele mogelijkheden. Wat kan je zoal doen hier? Skiën, sneeuwschoenen wandeltocht, sneeuwscooter, noorderlicht, slede honden/ paarden, grillen in de sneeuw gewoon genieten van het even niets….via contact formulier kunt u gemakkelijk al uw vragen stellen. Binnenkort meer hierover op Facebook.

Alle moeders kennen dat wel z’n ritme na de vakantie, het “gewone” ritme. Kids naar school, de vrijetijdsactiviteiten, werken, eten koken, huishouden, enz…

Maandag starte onze gewone week weer, om 8.00 worden de de meiden opgehaald met de taxi en ik start met alle beesten eten en water geven, daarna studeren, lunch, Kate uitlaten en in de middag werk ik. De meiden komen op maandag altijd om drie uur thuis met de taxi, en ik tussen 5 en zes uur. Daarna eten koken, eten en na het eten en opruimen kvällsfika. Dat is een rustig 7 voor dat de meiden naar bed gaan met een kop koffie of warme chocola of thee en het aller aller belangrijkste wat lekkers! Een heerlijke traditie!

Marco is thuis aan het werk met het project buiten, een project wat nooit klaar is en nu de prioriteit houthok heeft. Even waren wij in de stress. Zou het nog wel lukken om gaten in de grond te boren? Bomen worden gebruikt als palen en het lukt om alles goed in de grond te krijgen. Ouden en nieuwe planken worden gecombineerd en er komt een prachtige Marco constructie te staan. Al het hout moet verplaatst worden en een paar dagen later ziet het er echt geweldig uit. Zelfs een klein onderdak voor de quad. Het kleine tafeltje met de boomstammen eromheen geven een geweldig beeld. Aan de andere kant ligt nog een mega stapel hout wat gezaagd en gekloofd moet worden. Dit hout hebben wij gekregen van Chantal en Frank. Die hebben de schuur vol liggen en hadden dit allemaal over. Drie paardentrailers vol opgehaald in Helgum een plaatsje aan de andere kant in onze grote Sollefteå kommun. (kommun is het Zweedse woord voor gemeente) Wij zijn Chantal en Frank heel erg dankbaar voor het vele hout. Dat zijn voor ons warme wintermaanden.

Op donderdag ochtend ga ik Ganti de IJslander trainen. Het weer is grijs en fris. Eigenlijk is het weer om met een kopje thee een berg koekjes voor de open haard te zitten. En dat dacht Ganti ook. Hij lag lekker met z’n mega dikke vacht op de bevroren grond te genieten van het niks. Kom ik eraan! Samen liggen we even en denk ik je bent toch niet ziek? Ik geef hem een paar stevige knuffels en vraag daarna vriendelijk of hij wil staan? Met niet veel haast staat hij op rekt en strekt zich schud en loopt voorzichtig mee. Na het poetsen en opzadelen zijn wij klaar voor vertrek. Hop erop en go! Daar dacht meneer heel anders over. Hij wil niet weg en zet het op stampen op de plaats. Geen elegante Piaf, nee een Viking strijd boos en veel gestamp onder mij zetten wij rustig voorwaarts verder. Zelfs na een rondje drafbaan was hij nog lekker dwars. Ik voelde mij ook wat schuldig. Wat een rustig opstart rondje moest worden werd een ware…. Ja zweet tot op je bilspleet rondje. Tot in de namiddag bleef zijn wintervacht vochtig, zelfs na het rollen. Ik vond het zo zielig. De volgende ochtend heel vroeg was ik er weer voor een herkansing. Deze ging super, hij had geen spierpijn en de oortjes waren naar voren een heerlijke vrolijke krachtpatser! Wij tölten wat over het grote veld en voelen ons beide even in de zevende hemel. Twee body’s one soul momentje geslaagd!

Heerlijk deze week weer het gewone ritme…..met een wijze raad.

The Nordic mamma

Na de lifestyle vluchteling, was het even stil. De inspiratie was weg. Het was de tijd om even stil te staan en nieuwe dromen te laten groeien en later te realiseren. Nu stroomt de energie, de Hollandse mama is meer een Nordic Mamma! Inburgeren in Zweden op het platteland in het hoge noorden. Samen de intense natuur beleven en delen. Ieder op zijn eigen manier. Processen van los laten en veranderingen en opnieuw weer avonturen. Avonturen die ik graag wil delen om inspiratie te geven, over het leven van een Nordic Mamma. Welkom op mijn nieuwe wekelijkse blog!

Ons bezoek aan Nederland,

Op het paardensport terrein bij Gerrit-Jan en Simone in Nederland. Ligt een prachtige galopbaan. Met grote passen loop ik stevig door het zand het voelt lekker fris door mijn sokken. Het is tijd om te aarden. Blote voeten op moeder aarde. De klompen van Simone houd ik vast in mijn linkerhand. De wind door de haren, het zicht is beperkt, het is vrijdag 25 oktober om 21.00 en donker. Echter het vele kunstlicht verlicht de ruimte tussen hemel en aarde zodanig dat ik ver weg een ster zie en verder gele wolken. De bomen geven mij een oorverdovend geluid. In combinatie met een voorbijrazende trein en een geluidsraas aan auto’s. Onderweg kom ik allemaal hindernissen tegen. Bij een grote boomstam neem ik de tijd en denk terug aan de laatste dagen.

De dagen voordat de beurs Scandinavië XL begint.

Dinsdag werk ik mijn laatste dag, om 12.00 uur is het Semester / vakantie! Thuis ga ik nog even verder met het huis schoonmaken. Al snel worden de meiden door de taxi van school thuis afgezet. Direct gaan ze aan de slag met hun koffers. De inhoud is zorgvuldig ingepakt door de meiden zelf. Ik voel de stress door mijn lichaam, ik snap daar niks van echter alles is gewoon goed geregeld en ik ga zo Carolien ophalen in Sundsvall. De lucht is prachtig, genietend van elke meter, kilometer, mile, geniet ik en voel de stress verdwijnen. Totaal relaxt kom ik aan bij het station, ik loop naar het perron en schiet in de spontane turbo stress. Er wachten 2 treinen….. shit ik ben te laat en snel bel ik Carolien. Nee joh rustig aan nicole, ik zit nog in een rijdende trein pffff oké dan wacht ik nog even in de wachtruimte. In alle rust bestudeer ik de aankomst tijden en zie ik dat de trein 20 min vertraging heeft. Carolien en ik appen wat, en ineens zie ik mijn schoenen, schrik! Op die schone vloer in de overvolle wachtruimte voel ik de schaamte opkomen over het feit dat mijn schoenen die vol zitten met mest en modder. Bijna tijd, ik besluit naar de trein te lopen. En al snel zitten wij gezellig kletsend in de auto.

Bij de mega grote supermarkt doen wij nog wat laatste boodschappen. Carolien komt 10 dagen waarin ze op ons huisje en de beesten gaat passen. Er wordt gehamsterd voor een week, de dagen dat wij weg zijn.

De volgende dag heeft iedereen als een blok geslapen, heel relaxt lopen wij ons ochtend rondje met Kate ons hondje. Sterre en Yara hebben nog een lekkere ochtend zussen ruzie. En een ieder gaat lekker zijn eigen weg.

Alles is klaar, de spullen wij, Carolien die op alle beesten gaat passen. Ja nu is het tijd! Verzamelen, knuffelen en hup in de auto, op weg naar Stockholm Arlanda.

De reis ging super relaxt geen zussen ruzie, wel veel gelachen en meegezongen met de muziek. Na wat zoeken parkeren wij de auto, pakken de koffers en lopen na de plaspauze zo de bus in. Op het Vliegveld ging alles soepel en relaxt. Voor wij gaan vliegen verwennen wij onze magen nog op een heerlijke Max maaltijd. Vol en moe zitten wij iets later in het vliegtuig. De vlucht ging goed, al vind ik dat toch wel doodeng elke keer. En ben ik zo ongelooflijk trots op mijn meiden dat ze dat gewoon doen. Wij spreken af dat wij wachten tot de meeste mensen eruit zijn na de landing. Even werd de relaxt modus verstoord; 3 meiden die nogal lawaaierig waren tijdens de vlucht gingen nu in gevecht met andere mensen achterin het vliegtuig. Wij bleven rustig, zegt Yara in een keer mam; het zijn net schreeuwende apen. Wij liggen met z’n allen helemaal in een deuk. Terwijl daarachter in het vliegtuig de sfeer het tegenovergestelde was. Na ruim 30 minuten mochten wij eruit. Op naar Oma in Apeldoorn. Ons plan om Amsterdam in te gaan en een saté kroket te eten bij de FEBO verdween. Het was ondertussen 22.00 uur en iedereen was doodmoe.

Gelukkig was de garage nog open en konden wij de C3 mooi parkeren, een warme begroeting van oma Ria. En al snel lag iedereen op één oor te slapen.

Donderdag ochtend vol verbazing hang ik uit het Franse balkon alle indrukken tot mij te nemen. De hondenpoep zuiger komt langs net als de lantarenpaal poetser. Een man zit daar eenzaam te genieten, van de natuurschoon van het Apeldoorns kanaal. Terwijl er achterelkaar mensen het fietspad gebruiken als een soort van race baan voor elektrische fietsen. De prikkelbaarheid krapt aan de binnenkant van mijn hoofd.

Met een zucht went ik mij naar de ontbijttafel, heerlijk wat een verwennerij. Moeders hotel is een ware luxe, voor ons. De kaas is zo ontzettend lekker de hagelslag en de verse sinaasappelsap mmmmmmmmmm

De dag verloopt, de tour langs familie geeft een dubbel gevoel en terug komend bij Oma Ria, zijn de meiden blij dat ze lekker kunnen bank hangen. Marco en ik verdwijnen nog even naar de Stad. Heerlijk de toerist uithangen, foto’s en film maken, en van de ene naar de andere verbazing.

De drang is heel groot, de smaakpapillen hunkeren naar vette hap, een kroket om precies te zijn.

Even later lopen wij met een dubbele saté kroket door de hoofdstraat…..mmmmmmm wat kan dat lekker zijn gadverdamme wat lekker! Echter waren onze smaakpapillen nog niet gerustgesteld, ze hunkerde naar meer. Een puntzak friet met saté saus, gatverdamme wat genieten. Mijn buik staat op standje kernbom en mijn smaakpapillen lagen met een burn out bij te komen. Wij besluiten nog even langs Linda te gaan in de winkel. Vele knuffels en mamma praat volgen. Heerlijk als je elkaar maanden niet gesproken hebt en je klets zo weer verder als de dag van gister.

Die vette zooi in mijn lichaam is een protest mars begonnen en mijn lichaam en mijn geestelijke toestand staat op standje prikkelbaar.

Marco en ik vertrekken naar ons logeer adres en nemen afscheid van onze grote meiden die blijven logeren bij Oma Ria.

Aangekomen tussen de groene weiden worden wij hartelijk ontvangen door Gerrit-Jan en Simone, wij krijgen een rondleiding over een deel van het grote paarden terrein. Nog even bij de paarden in de wei kijken. Het intens groene vette beetje modderige gras voelt aan als een zijde luxe kleed waar je graag even op wil liggen. Het ruikt naar de zomer bij ons, alleen mis ik de vele kruiden en bloemen. Als een echte paarden verslaafde breng ik even wat tijd door met de edele viervoeters. Het besef komt, wat hebben wij een vrij leven voor onze paarden. Deze kunnen zelf beslissen wel of niet binnen en veel of weinig lopen. Boem realisatie momentje….

De volgende dag, vrijdag. Langzaam wakker worden geen mamma mamma nee niks. Jeetje wat mis ik dat dan ook weer. De dag verloopt rustig met wat bezoekjes om spullen op te halen voor de beurs. Elke keer realiseer ik mij; jeetje wat is het druk hier, van alles is er veel.

Wij rijden de hele Veluwe over en oude dromen begrijp ik totaal niet meer. (wonen in het buiten gebied op de Veluwe ). Marco zegt ineens;

Nicole; mijn geluk is dat ik dit gelukkig allemaal niet heb. Het is doodstil daarna. Ja zeg ik dat vind ik nu ook.

Aangekomen bij de Expo in Hoevelaken zijn Nicole en Jan; https://www.villaragnasweden.com/ er ook. Heerlijk een stukje zweden hier in het te drukke Nederland. Wij bouwen de stand in een Zweeds tempo op en genieten van de koffie van de buren.

Met grote dank aan onze vrienden, staat alles goed vol. De Grote Televisie mede mogelijk gemaakt door; https://www.rtvstegeman.nl/

Statafels en aankledingsmatriaal is mede mogelijk gemaakt door; https://duoprotection.nl/

En het boek van Carolien Staal; op zoek naar niets. Geschreven over een bijzondere reis door Zweden. Het heeft een inspirerend boek opgeleverd en een prachtige vriendschap.

De Sollefteå Kommun en de Hoge kusten vertegenwoordigen wij en daarvan hebben wij diverse informatie materiaal. https://www.solleftea.se/ https://www.hogakusten.com

Morgen onze “Way of life” delen met de vele beurs bezoekers.

Zaterdag 26 en zondag 27 oktober de dagen waar wij zo lang naar toe werkte. Alles is klaar en het wachten is op de grote bezoekers aantallen.

Na een ronde zelf over de beurs is het tijd om de eerste bezoekers te verwelkomen. Vol passie vertellen wij keer op keer onze missie over ons ecotoerisme project en ons leven in Zweden. Dromen durven doen en nieuwe dromen planten en laten groeien.

Het is een soort van lopende band werk op een beurs, en dan wordt je ineens wakker geschud door onverwachte bekende. De energie stroomt als een waterval door mijn lichaam, heerlijk knuffelen en kletsen met bekende. Onbekende bezoekers inspireren en van informatie voorzien. Deze informatie kan zijn over ons ecotoerisme project met de tipi tent, echter ook de verkoop van de Zweedse natuurfoto’s, “way of life” t- shirts, mutsen, of het boek van Carolien.

Onze “way of life” leven wij in de prachtige Sollefteå kommun, dicht bij de Hoge kusten. Een omgeving waar de rust in overvloed aanwezig is.

Aan het eind van de dag voelt mijn mond aan, zoals voeten naar een marathon.

Na de beurs zijn wij heerlijk uit eten geweest en hebben de smaakpapillen een massage van smaken gegeven. Thuis eten wij simpel vooral niet te ingewikkeld, lekker Zweeds. En dan zit je in Nederland in een op en top sfeervol restaurantje, waar een alleraardigste jonge man de bestelling opneemt. Vooraf een carpaccio bij de realisatie dat wij zoiets simpels de laatste 4 jaar niet meer gegeten hebben is het een engeltje op mijn tong. Daarna een saté met friet. Vaak hoor ik wat mis je het meest? Nou ik kan je vertellen saté dat mis ik toch wel echt, of toch ook weer niet. Echter als je dan als Nordic mamma in Holland bent is dat heerlijk.

Volgeladen en voldaan rijden wij weer terug over het platteland. De weg is smal en overtrokken met grote bomen, door de tunnel van natuur rijden wij naar ons vakantie adres. Een warm welkom, lachen gieren brullen op de bank in de knusse woonkamer die landelijk is ingericht.

De vermoeidheid slaat toe boem! En dan lig je op bed en kan je niet slapen. Mijn gedachten gaan in galop door mijn hoofd. Sterre is bij oma niet lekker geworden. Ik maak mij zorgen, dat ik er niet kan zijn voor haar. Zelf voel ik mij ook wat…..ja niet lekker is geen goed woord. Wat wel? Bezorgd? Moeders voelen dan toch speciale dingen als dochters op afstand zijn. Een vrouwen ding?

De volgende ochtend, mijn lichaam voelt als een vaatdoek. Een lichaam waar geen Duracell batterijen in zitten wel lege batterijen. Dit weekend is de wintertijd ingegaan, een uur extra. Deze benut ik volkomen om wakker te worden.

Eenmaal op de beurs. Iedereen stormt over de beurs en is druk bezig om alle spulletjes weer goed in de kijker te zetten. Ik luister kijk en begin zelf ook iets te verbouwen. Mijn lichaam is er mijn maag lijkt in een volledige storm te zijn beland. Na een tabletje en een lekker Nederlands Wilhelmina pepermuntje knap ik redelijk op. Fris en fruitig klaar voor een nieuwe dag!

Ons bedrijf is ontstaan vanuit pure passie, liefde voor waar wij voor staan en wat wij aanbieden. Mooie gesprekken en ontmoetingen volgen. Veel interessen in ons project. Veel vrienden en zelfs familie die ik jaren niet meer gezien had. Een geweldige dag met super lieve mensen om ons heen. Een trots gevoel, wat ik moeilijk toelaat laat zicht vasthouden in mijn gevoel. De woorden van Marco gaan vaak door mijn hoofd; ons geluk is dat wij dit allemaal niet hebben. ( het leven in Nederland daarmee bedoeld) tegelijkertijd komen de woorden van Carolien ook regelmatig voorbij. Nicole het is wel eens goed dat je naar Nederland gaat, dan weet je wat je hier in Zweden hebt. Ja 3 dagen in Nederland het voelt bijzonder overprikkeld, ik kan niets direct plaatsen hoe en wat en doe mijn best om rustig te blijven.

Ik doe mijn best om rustig te blijven, onbewust ben ik steeds wat zenuwachtig, niet nerveus, nee over in de energie en toch dood moe zijn. Tijd om te aarden. Maandag ochtend Simone zegt ga lekker even rijden Nicole. Ja! Op het paard van Simone rijd ik niet veel later over de galop baan op het terrein. Deze galop baan waar ik eerder met mijn blote voeten over wandelde is een redding voor mij deze week. Het is prachtig weer, al zie ik die Hollanders met winterjassen en klagen over kou. Niet druk over maken! In mijn “way of life” T- shirt galoppeer ik heerlijk rond aarden op een paarden rug. Het gevoel van 2 body’s 1 soul…. dat is ons trainingsveld deze ochtend.

De laatste 2 dagen zijn rustig verlopen, moe en voldaan. Rijden wij naar Schiphol.

Alles in een mega Zweeds tempo rustig aan wat eten, wachten shoppen, en de storm van mensen energie over je heen laten gaan. Rond midden nacht zijn wij bij onze geliefde bevroren Volvo. Trouw start hij meteen en begint de reis naar huis. Mijn maag lag nog niet in slaap en om 5.00 waren wij een tankstation in ons geliefde zweden, koffie fika en een grillworst….. ik geniet er net zo van als dat kroketje heerlijk bijna thuis. Al slaapwandelend komen wij binnen en kregen wij een warm welkom van Carolien. Die worst gatver voelt niet goed in mijn maag, de rest van het lichaam zegt alleen maar ga af! Liggen slapen en ogen dicht. Dat gebeurde ook snel. Echter niet lang, de hunkering naar de beesten m’n gewone leventje. Terwijl iedereen nog slaapt, maak ik mij klaar om naar buiten te gaan. Carolien heeft echt geweldig voor alles gezorgd met veel liefde voor de beesten.

De beestenboel staat er tevreden bij, als moeder gans loop ik door de wei, de paarden en schapen volgen. Op een grote boomstam plof ik neer. De vrieskou doet mijn welzijn goed. De beesten komen een voor een langs om te knuffelen de schapen de paarden, een ieder op zijn of haar manier. In Nederland voel ik mij niet meer thuis, eenmaal hier is er rust, stilte, beesten, en wij als happy family. Hier hoef ik niet te wennen, het is zoals het is. Thuis!!!!!

De LifeStyle Vluchteling

Het is stil in het oude Zweedse houten huis midden in het bos. Alleen de wind doet het huis en de bomen kraken. De kinderen kijken een dvd en zitten op de bank op onze slaapkamer. Dit is de enige kamer die nog een beetje warm te krijgen is. Marco slaapt en ik wenste dat ik een dikke bruine beer was die nu in winterslaap kon gaan. Ik zie het niet meer zitten, kan alleen maar niets doen. Laat dat nu net iets zijn waar ik niet goed in ben. Mijn gedachten dwalen af, terug in de tijd. De aankomst in Zweden, het vrije gevoel en al snel een schoonmaak baan waardoor er wat geld binnenkomt. Marco heeft veel goede gesprekken met bedrijven over de mogelijkheden van zijn drone werkzaamheden. En nu? Door een wetswijziging is het in heel Zweden verboden met drones te vliegen met een camera eronder. De veelbelovende toekomst voor de drone werkzaamheden ging in rook op. Weg ambitieuze toekomstplannen. Toch blijven we positief! Na vele uren hard werken op de boerderij in Backsjön (en helaas geen hulp terug krijgen) verloren wij steeds meer innerlijke energie. Daar lagen wij dan in bed, depressief. Toch was daar ineens een vleugje hoop. De telefoon gaat! Het is die mevrouw uit Undrom, die dame waar wij al vaker contact mee hebben gehad. Haar dochters help ik met paardrijles. In ruil daarvoor kregen wij van haar een paar winterbanden voor onder onze bus.

Deze ochtend kwam het verleden in een sneltreinvaart voorbij. Deze ochtend, waar ik wenste dat ik die dikke bruine beer was. Ik zag de toekomst zwart tegemoet. Er gebeurde een wonder! Ik zal het nooit vergeten, het was alsof er een engel uit de lucht viel. Deze engel pakt ons allen op. Op weg naar een nieuw avontuur!

Deze dame uit Undrom is geweldig, met het doorzettingsvermogen van een echte Nordic woman. Moeder van 2 dochters en werkt samen met haar man op de boerderij waar ze melkkoeien hebben. Het lijkt soms of ze alles kan, een bos omzagen, mensen helpen, nog even een ander huis renoveren. Ik heb mij vaak verbaasd over de drijfkracht van deze bijzonder sterke vrouw. Ze sprak die ochtend de magische woorden; “jullie mogen tijdelijk in ons rode huis wonen”. Gevolgd door de vraag;  “kunnen jullie helpen bij het schoonmaken van het gele huis, dan verhuizen wij daar vandaag nog naartoe? Dan kunnen jullie morgen je spullen pakken en in het rode huis slapen. Daar is het veilig en warm.” Nog nooit zijn wij als familie zo snel in de auto gesprongen met een broodje tussen onze tanden en een fles water om wat te drinken. De hele dag hebben wij geholpen met schoonmaken, verhuizen, eten maken, alsof wij bij dit gezin hoorden. Ongelooflijk gastvrij. Veel tranen van ongeloof volgden. Omdat ik nog geen vast inkomen had (behalve een paar schoonmaak uurtjes) en Marco al helemaal niks, hadden wij geen geld om huur te betalen. Dit was ook al eerder besproken. De deal was heel simpel: jullie mogen hier wonen en dan helpen jullie mee op de boerderij. Eéns in de twee weken een weekend melken ‘s morgens en ‘s avonds en de dinsdag- en zaterdagmiddag altijd.

Een prachtige, inspirerende en bovenal avontuurlijke periode in Backsjön sluiten we op een wat verdrietige manier af. Wij zijn deze mensen ontzettend dankbaar dat ze ons overgehaald hebben de stap naar het Noorden te zetten. Daarna stopt het contact.

Avonturieren werkt aanstekelijk. In Nederland hadden wij veel contact met een stel dat wij via een kennis uit de paardenwereld leerden kennen. Zij is coach en hij is zilversmid. Ze gingen hun eigen weg. Al snel voelden wij een verbondenheid. In Nederland heeft zij mij geholpen om door te zetten met onze droom om naar Zweden te vertrekken. Wij hebben verschillende promotiefilmpjes gemaakt voor de werkzaamheden die zij  beiden verrichten. De hele verhuizing beleefden zij totaal mee en al snel kwam het bericht dat ze naar ons toe zouden komen in Backsjön! Wij hebben daar uiteindelijk 3 geweldig gezellige weken gehad, samen veel ondernomen en ontzettend veel gelachen. Beste vrienden op dat moment! Zweden is geweldig en dat vinden zij ook. Al snel volgen er vele telefoongesprekken waarin besproken wordt dat zij ook naar Zweden willen verhuizen.

Helemaal enthousiast reageer ik; “Wat gaaf, welkom hier! Jullie kunnen wel bij ons slapen”. Nu ik dit schrijf heb ik daar heel veel moeite mee. Een groot zwak punt van mij is mijn grote enthousiasme om mensen te helpen. Ook al heb ik zelf nog niks. Als een paard met oogkleppen op, laat ik mij leiden/ lijden. Opgewonden van vreugde dat wij samen misschien wel wat kunnen opbouwen met vrienden. Op dat moment komt er een bom aan energie vrij. Zo’n Pippi Langkous gevoel, je kunt alles aan.

De eerste weken in Undrom gaan voorbij. Een warm huis, een vaste baan als schoonmaakster op school hier in het dorp, we voelen ons thuis en de energie stroomt positief. Zo krijgen we na 6 maanden eindelijk ons persoonsnummer. Dit wordt groots gevierd met Zweedse vrienden. Lekker eten en een grote taart. Nu zijn wij ook een beetje Zweeds. Bloed, zweet en tranen heeft het gekost (later te lezen in een andere blog). We hebben de weg omhoog te pakken.

Het is onwerkelijk als de makelaar uit Nederland belt. Ons niet te verkopen appartement dat ons al jarenlang hoofdpijn bezorgt is verkocht! Marco en ik rennen naar buiten, schreeuwen zo hard als wij kunnen een soort van oerkreet van blijdschap!!! Als twee oer Vikingen schreeuwen en huilen wij door deze overwinning. Al snel tekenen wij het voorlopig  koopcontract. Nog een stap in de goede richting, op weg naar onze droom!

De dagen gaan heel snel. Ik werk 5 dagen per week 6 uur en 10 minuten en doe daarnaast ook de afgesproken werkzaamheden op de boerderij. Stinkend naar stront, melken wij samen met heel veel plezier de koeien. Marco doet het voeren en ruimt stront, ik verzorg het melkproces. De meiden helpen vaak mee en willen graag een eigen boerderij starten. Op dat moment konden wij daar heerlijk over dagdromen.

Yin en Yang zijn Chinese begrippen die verwijzen naar twee tegengestelde principes/krachten waarvan alle aspecten van het leven en het universum doordrongen zijn. Het Yin-Yang symbool is de Oud-Chinese voorstelling van de kosmische dualiteit (wikipedia). Het is een periode van donkere en lichte tijden op hetzelfde moment. Of het net zo in balans was laat ik in het midden. Hierboven genoemde tekst kan geplaatst worden in de lichte tijden, aan de andere kant was het ook donker.

Het harde werken vraagt veel van mijn lichaam, het doet vaak pijn. Marco zit in deze periode niet goed in zijn vel. Hij is boos vanwege onmacht over de regelgeving hier in Zweden. Zijn dromen om met de drone werk te vinden zijn er niet meer. Op vele manieren probeert hij zonder resultaat ander werk te vinden. Het is hart tegen hart in onze relatie. Nog nooit hebben wij zoveel ruzie gehad in onze relatie van 20 jaar dan in deze periode. We voelen druk omdat onze vrienden uit Nederland komen met 2 paarden. Druk omdat wij Tonaco gaan ophalen in Nederland. De druk zorgt regelmatig voor explosies van emotie. Ook hebben we twijfels over dit huis. Het is niet ons droomhuis maar wel behaaglijk warm en fijn. Zo is er dus ook weer een donker moment.

Aan de lichte kant gaat het goed, wij ontmoeten steeds meer mensen hier uit het dorp. Dit resulteert in heerlijke avondjes en grillen vaak een hamburger of worstje gezamenlijk op één van de vele grillplaatsen. Op aanraden van vrienden uit het dorp gaan wij kijken bij een klein rood huisje met veel grond.  Op slag verliefd, meer dan verliefd. En nu? Wij maken contact met de eigenaar en kunnen al snel binnen kijken. Ooooooh wat een heerlijke plek, dit is onze droom! Hiervoor zijn wij steeds op de vlucht! Hier kunnen wij onze dromen realiseren en oud worden. Op naar de bank met een vast inkomen, een vast contract en een beetje spaargeld. Vol goede moed zitten wij daar en luisteren naar de mogelijkheden…..een positief gevoel. Wij overleggen met de eigenaar van het huis dat wij hier heel graag willen wonen en dat de bank het positief ziet. Al snel volgt er een tweede gesprek om alles in gang te zetten. Helaas was dit gesprek een stuk minder positief. Een hypotheek was niet mogelijk. Wij moesten eerst een jaar werken in Zweden en een declaratie laten zien van de belasting. Tot alles rond was met de bank kregen wij de kans om het huisje te huren. Met mijn vaste baan was het mogelijk om een klein beetje huur te betalen, al was het best heel krap allemaal. Marco had een baantje in de wasserette en al was het niet veel, alle beetjes hielpen.

Het huisje was een paar jaar niet bewoond geweest en dat was te zien. De eigenaar heeft in een weekend alles eruit gehaald en wij zijn vervolgens verhuisd in het Paasweekend. Een warm en groot huis lieten wij achter, mooie herinneringen en lieve mensen die ons een warm onderkomen gaven in donkere tijden. Het voelde dubbel, moeilijk. Echter was daar ook nog de grote druk met betrekking tot de naderende toekomst. De Nederlandse vrienden die komen met 2 paarden en Tonaco die wij al bijna een jaar misten. Ongeveer 3 weken na onze verhuizing is de reis naar Nederland gepland om samen met onze vrienden en Tonaco terug te reizen naar het Noorden van Zweden. Snel hebben Marco en ik wat klaargemaakt voor het onderdak van de paarden. Een omheining maken was ook niet simpel omdat er nog veel vorst in de grond zat. Met de riemen die wij hadden roeiden wij wederom een nieuw avontuur tegemoet.

Medio mei 2017: wij rijden weer met de trailer (nu gevuld met oud ijzer voor een betere wegligging) op weg naar Nederland. Zenuwachtig dat wij waren om Tonaco weer te zien. Het was spannend of wij wel op tijd bij hem zouden zijn. De dierenarts komt om de paarden te keuren voor de reis naar Zweden. Wij brengen eerst de kinderen naar mijn moeder. De meiden zijn blij oma te zien en genieten heerlijk samen. Marco en ik rijden door naar Tonaco. Hij is in de tijd dat wij in Zweden waren ook een keer verhuisd. Onze vrienden boden een plaats aan bij hun op stal. Zo kunnen de paarden een beetje aan elkaar wennen voordat ze de grote reis naar Zweden maken. Het is warm en ik ga kapot van de zenuwen, we zijn te laat voor de dierenarts. Dat is een feit waar niets aan te veranderen is. Na het nodige geregel is gelukkig alles goed gekomen en is Tonaco goedgekeurd voor transport. De hoefsmid is er als wij aankomen. Tranen van geluk rollen met dikke druppels over mijn wangen. Tonaco’s hoofd hangt laag, een sprankeling in zijn ogen. Tegelijk schrik ik hoe mager hij is. Ondertussen leer ik wat basisbeginselen van het natuurlijk bekappen en omhels ik onze vrienden die wat gestrest alles aan het inpakken zijn. Morgenavond vertrekken we. Ik fluister Tonaco in zijn oor dat ik hem nooit meer alleen laat en dat wij nu naar een paradijs gaan.

Een nacht slapen wij bij mijn moeder, dit is tevens de laatste nacht in mijn ouderlijke huis (het is nu ook verkocht). De volgende morgen gaan we nog even naar de markt om wat inkopen te doen. Ook bezoeken wij het appartement voor de laatste keer. Een paar persoonlijke spullen nemen we nog mee, waaronder de eettafel, banken en stoelen. Het past allemaal maar net aan één kant in de trailer. De andere kant is voor Tonaco. In de middag rijden wij door naar Tonaco. Daar zijn ook onze beste vrienden Joke en Hans. Joke die ons zo ontzettend geholpen heeft. Een vrouw met een hart van goud die een grote plek in ons hart heeft net als Hans. Hij is er altijd voor ons en bakt de beste gehaktballen die er zijn! We knuffelen, huilen en delen Tonaco nog even tijdens onze laatste momenten in Nederland. Onder het stront scheppen zegt Hans tegen mij; “Nicole ik sta achter alles wat jullie nu gedaan hebben, echter deze stap met de nieuwe vrienden daar sta ik niet achter”. Boem! Auw! “Ach Hans” zeg ik nog “dat komt wel goed”.

De levensles die ik hier geleerd heb is: luister altijd naar je hart en je echte vrienden! Drie weken later vertrokken de zogenaamde vrienden bij ons in Zweden zonder iets uitgesproken te hebben. Weg is weg…… een leegte en een eenzaam vermagerd paard blijft over.  Mijn oogkleppen vallen af. Het is tijd dat wij eens aan onszelf gaan denken! De pijn verandert snel in bewustzijn.

Juni 2018, het is eindelijk zover. De bank geeft eindelijk een hypotheek op voorwaarde dat wij 25% van de koopprijs zelf inbrengen. Al ons spaargeld in één keer weg. De papieren zijn getekend. Nu zijn wij de eigenaren van een klein huisje, een stal en 4 hectare grond. Elke stap door de wei, samen met Tonaco, Marco en de meiden, roepen wij “Yes” dit is onze eigen grond, wij zijn aangekomen op de plaats van bestemming.

Het is stil. Wij zitten op ons terras uitkijkend op de wei. Deze is nu gevuld met 4 schapen, 2 paarden en rondspringende kinderen op een stokpaard. De lifestyle vluchtelingen zijn geland op de plaats van bestemming. Het echte leven gaat gewoon door. Er gaat geen week voorbij of er gebeuren weer spannende avonturen. Deze wil ik graag voortzetten in mijn volgende blog: de Nordic mamma.

Ben je benieuwd naar het verdere verloop van onze avonturen in Zweden? Meld je dan onderaan deze pagina gratis aan als volger van onze blog.

Call Now Buttonkontakt